"Wij hebben een zoon van bijna negen jaar. In april van het vorige jaar (2004) hebben wij in samenwerking met de basisschool een rugzakje aangevraagd bij het REC. Onze zoon is op de Mytylschool gezien door een psycholoog. Deze heeft een psychologische test afgenomen. Uit de test bleek dat onze zoon boven gemiddeld intelligent is. Maar dat hij wel een probleem heeft omdat het verschil tussen zijn verbaal- en performaal IQ meer dan 11 punten bedraagt.

 

Al deze gegevens zijn naar het REC gegaan. In oktober 2004 kregen we te horen dat onze zoon in aanmerking kwam voor het rugzakje. Hij was volgens de betrokken personen een twijfel geval, maar gelukkig heeft hij ondanks dat toch het rugzakje gekregen."

" Mede dankzij de logopediste van onze zoon (van inmiddels 6 jaar) hebben wij voor hem een rugzakje gekregen. Dit heeft wel enige tijd in beslag genomen (bijna een jaar), maar hij heeft nu voor 3 jaar een rugzak. Dit is via het REC gegaan. Hij heeft ook een psychologisch onderzoek gedaan. Ook de school heeft haar best gedaan om de rugzak rond te krijgen. Hij zit nog steeds op regulier onderwijs. En verbetering is al zichtbaar, al gaat het heel langzaam."

"Onze zoon heeft een rugzak gekregen en mede door de juiste behandeling gaat hij nu met sprongen vooruit en leert hij leven met zijn beperking. Een rugzak is in mijn ogen echt nodig!!! Wij hebben hierdoor ambulante begeleiding van een mytylschool! Dus een officiële diagnose en de vragenlijst goed invullen zou moeten kunnen leiden tot het verkrijgen van een rugzak. Ik heb zelf ook een toelichting meegestuurd bij de vragenlijst (dit wil men liever niet); hierdoor kun je bepaalde items van de vragenlijst benadrukken of uitleggen, want uiteindelijk moet er een punt gegeven worden voor een vragenblok en hierop wordt de rugzak uiteindelijk afgegeven."

Zie ook http://www.oudersenrugzak.nl
Site met informatie over leerlinggebonden financiering ('de rugzak'). De informatie is afkomstig van een samenwerkingsverband van de Chronisch zieken en Gehandicapten Raad en de Federatie van Ouderverenigingen.
Terug naar het begin

Wie heeft informatie over sociale vaardigheidstrainingen

Wij ontvingen een verzoek:
Onze zoon heeft dyspraxie en zit in groep 2 van het reguliere onderwijs. Omdat hij moeite heeft om zijn eigen sociale reacties te controleren en de reacties van anderen op hun waarde te schatten ben ik op zoek naar 'trainingsmogelijkheden'
Wie helpt?

Wij ontvingen een reactie van  Willemijn :"Onze zoon had ook moeite met het inschatten van de gevoelens van anderen. D.m.v. het Coole kikker kwartet en het coole kikker plan wwww.decoolekikker.nl/ hebben we het thuis op een hele speelse manier aan de orde gebracht. Het heeft beslist geholpen! "
Terug naar het begin

Ik zoek contact met andere ouders

Bij de links is een aantal andere forums genoemd. Wilt u een nieuw onderwerp maken: ga naar het forum door op 'dyspraxie' te klikken en maak een nieuw onderwerp met de knop 'new topic'. Is uw tekst af, klik dan op 'add post'.
Reageren op een onderwerp kan door een onderwerp uit de lijst aan te klikken en dan vervolgens bij dat onderwerp te kiezen voor 'add reply'. Na het intypen van uw tekst klikt u onder het tekstvak op de knop 'add reply'.
Terug naar het begin

Is de intelligentietest betrouwbaar?

Meerdere ouders reageren op de in hun ogen slechte bruikbaarheid van testen. Van een moeder kregen wij de reactie dat zij grote vraagtekens stelt bij het resultaat van de intelligentietest. Dit leidt tot een schooladvies (ZMLK-school) waar zij grote moeite mee heeft.
Een ander reageert 'Wij vinden de testen lang niet altijd toereikend . Een kind dat moeite heeft met taal en spreken is gewoon moeilijk te testen.' Ook een andere ouder stelt vraagtekens bij een I.Q. test, als het kind dyspractisch is. 'Wij hebben er ervaring mee en zagen al snel dat hij niet aan de test mee kon doen omdat hij bepaalde handelingen niet kon uitvoeren. Een kind met dyspraxie kan in zijn hoofd wel weten wat het moet doen maar kan dit niet altijd goed omzetten in handelen; zoals onze zoon. Wij hebben de I.Q. test afnemers dan ook in laten vullen dat ons kind niet te testen is! Hij heeft ook nog een spraak/taalstoornis dus kon bij hem alleen de SON test gedaan worden .Als ouders waren we niet tevreden en konden de orthopedagogen hiervan overtuigen. Dit is heel belangrijk gebleken bij de bepaling van de schoolkeuze, want hij heeft de voordeel van de twijfel gekregen op een taal/spraak school voor normaal intelligente kinderen. Zij gaan daar op allerlei andere manieren proberen te onderzoeken hoe zijn intelligentie is.'

Er zijn meer ouders die vraagtekens stellen bij de testen: 'Bij de WISC worden allerlei handelingen gevraagd die iemand met een slechte fijne motoriek niet automatisch uit kan voeren. Hij moet dus steeds zijn aandacht verdelen tussen de handeling en het eigenlijke onderwerp van de test. De score van onze zoon was dan ook veel lager dan dat hij op grond van schoolresultaten en de indruk die zo’n beetje iedereen die hem les geeft of onderzoekt heeft. Wat jammer is, want hij heeft op school eigenlijk veel meer uitdaging nodig dan hij krijgt.'

Terug naar het begin

Hoe ziet de toekomst er uit?

Het opvoeden en begeleiden van een kind met dyspraxie kan erg zwaar zijn. Als een kind grote beperkingen heeft dan komen daar de zorgen over de toekomst bij! Nu is elk kind met dyspraxie verschillend en kan geen algemene uitspraak hierover worden gedaan. Toch hebben andere ouders steun aan het kennen (en herkennen) van ervaringen van andere ouders of volwassenen die zelf dyspraxie hebben. Wie reageert?
Zie de reactie van een ouder bij vervolgonderwijs.
Terug naar het begin

Hoe reageert de school?

Van een aantal ouders ontvingen wij ervaringen dat het niet altijd goed gaat op school. Dat de leerkracht (te) weinig begrip heeft voor de situatie en/of te weinig geduld. Dit geldt zeker als er nog geen diagnose gesteld is. Ook met een diagnose is het echter de vraag of de school of de schoolbegeleidingsdienst over de kennis beschikt om het kind goed te kunnen begeleiden.
Een ouder reageert dat de reactie van de school vaak voortkomt uit onwetendheid. 'Overstelp ze met informatie' is het advies. Terug naar het begin

Welke school?

Van meerdere ouders kregen wij de vraag welke school nu voor hun kind het beste is. Hun kind kan qua tempo niet (altijd) aan de eisen van de reguliere basisschool voldoen. En nogmaals: met de intelligentie van een kind met dyspraxie is meestal niets mis...
Moet je dan kiezen voor een Vrije School, Montessori-onderwijs, Jenaplan of een ander vorm van aangepast onderwijs?
Als voor een basisschool gekozen is, wordt de school dan begeleid bij het onderwijs aan een kind met dyspraxie? Is er ondersteuning de door ambulante hulp uit het speciaal onderwijs?
Meerdere ouders reageren dat zij moeten 'vechten' met de school om erkenning en begrip voor de problemen van hun kind te krijgen. Vaak is het een langdurige zaak en blijkt de school niet veel initiatief te nemen om tot een diagnose te stellen. Als de diagnose gesteld is dan kan gesproken worden over een overgang naar het speciaal onderwijs.
Een ouder uit België heeft zelf gekozen (kunnen kiezen) voor het bijzonder onderwijs, omdat het kind veel therapieën nodig had zoals fysiotherapie en logopedie. Daarnaast had zij al ervaring met een autistisch kind. Maar ook het speciaal onderwijs brengt sociaal emotionele problemen met zich mee.
Wat zijn uw ervaringen?
Terug naar het begin

Welk vervolgonderwijs?

De keuze voor de basisschool brengt voor veel ouders de nodige vragen en zorgen met zich mee. Dit houdt na de basisschool niet op. Wat zijn uw ervaringen met de keuze voor het vervolgonderwijs. Ook daar wordt een kind geconfronteerd met fysieke beperkingen, tempo- en/of geheugenproblemen enz., bij een normale intelligentie.
Een reactie die wij kregen ging over de keuze voor een reguliere HAVO/VWO school. 'Wij zijn met onze zoon al op vrij jonge leeftijd (vanaf zijn 2e levensjaar) aan het "dokteren". Al met al werd hij op 4 jarige leeftijd geheel neurologisch/psychologisch onderzocht. De artsen waren van mening dat het een rijpingsproces was van de hersenstam. Wat wij ook graag van harte aannamen. Helaas is dit in de loop van de jaren niet bewaarheid. Na nog meer onderzoek en later behandeling is de diagnose bijgesteld in dyspraxie/dysfasie. Wij hebben heel veel hulp gehad tot nu toe, van de ambulante begeleiding van de St. Maartensschool Nijmegen (via St. Maartenskliniek Nijmegen). Nu gaat onze zoon volgend jaar naar de middelbare school (HAVO/VWO). Wij zijn zeer bezorgd over de voortgang van zijn ontwikkeling op een reguliere middelbare school. Toch menen wij dat een kind met een gezond verstand maar met een "handicap" zich moet kunnen handhaven op een reguliere middelbare school. Ook hebben we gelukkig in deze veel "keien"" van therapeuten om onze zoon staan.'

Ervaringen op de middelbare school

De volgende reacties gaan over de ervaringen bij het vervolgonderwijs en communicatie tussen basisschool en de nieuwe school.

'De zorgen over de keuze voor vervolgonderwijs die een ouder uitte op uw pagina is voor ons heel herkenbaar. Toch waren wij bij de schoolkeuze voor het voortgezet onderwijs niet bezorgd maar juist nu onze zoon eenmaal in de brugklas VWO+ zit. Door de basisvorming tellen alle vakken even zwaar mee voor de normering. Door de dyspraxie van onze zoon heeft hij moeite met de motorische vakken als gym, tekenen en handvaardigheid en ook bij het praktische gedeelte van techniek. Alle docenten klagen dat zijn werk 'er niet uitziet' en vinden dat hij beter zijn best moet doen bij zijn schriftelijk werk. Om deze wat mindere punten te compenseren voor de norm moet hij op de theoretische vakken hoge punten scoren. Dit lukt maar ten dele. Gelukkig hebben zijn mentor en de brugklascoördinator begrip voor onze verdediging dat onze zoon zich wel inzet maar zijn beperkingen heeft en dat het zonde zou zijn wanneer hij naar de HAVO wordt terug geplaatst omdat zijn motoriek niet goed is. Cognitief is hij geschikt voor VWO. Nu blijkt dat de basisschool waar hij vandaan komt het motorisch probleem niet in een onderwijskundig rapport heeft doorgegeven aan het vervolgonderwijs. Toch heeft onze zoon de hele basisschool periode veel hinder ondervonden van de dyspraxie en heeft hij in de eerste 4 jaar twee maal per week therapie kunnen volgen onder schooltijd. Geen kleinigheid die men over het hoofd zou moeten zien. Maar de basisschool ziet het probleem niet en vindt dat wij zelf verantwoordelijk zijn voor het doorgeven van informatie over ons kind. Maar wij waren echt in de veronderstelling dat deze taak door de school was uitgevoerd. Gelukkig hebben we nu aan het einde van het schooljaar het een en ander kunnen redden en mag onze zoon op het VWO blijven.
Les: Communiceer in een vroeg stadium met de school waar uw kind naartoe gaat en bekijk samen of en waar nog extra ondersteuning kan worden geboden. Laat het niet aan de basisschool over, neem zelf het heft in handen!'

'Ik zou graag schrijven dat alles van een leien dakje loopt maar helaas is dat niet zo. We zijn in groep 7 van de lagere school al met Dennis gaan kijken op middelbare scholen. Dit hebben we bewust gedaan om hem langer te laten wennen aan de school van zijn ( en natuurlijk onze) keuze. Zijn keus viel op een kleine VMBO groen school omdat hij zich daar veilig voelde. Ik heb toen meteen de eerste keer al de adjunct directeur aangesproken en hem gevraagd of zijn school een kind als onze zoon begeleidt. Zijn antwoord was positief. Een jaar later werdt dit antwoord nogmaals bevestigd.
Onze zoon is toen geplaatst in een groep waar men begon met het "natuurlijk leren" onderwijs. Dit houdt in dat hij niet naar verschillende lessen gaat met verschillende leerkrachten, maar in een vast groep in een vast lokaal werkt aan opdrachten, presentaties en vragen en daarnaast workshops volgt. Volgens de school was dat het ideale onderwijs voor hem. Aan het einde van de eerste klas kregen wij toch onze twijfels hierover omdat er natuurlijk minder structuur is. In het eerste jaar heeft hij ook ambulante begeleiding gehad en ook de beleidster Was niet zo positief over de manier waarop de school met hem en zijn problemen omging. Weer naar school en gesprekken voeren. We hadden eerder al verschillende gesprekken gehad over wat DCD inhield en zijn hele medische dossier gekopieerd en afgegeven. Ondanks alle gesprekken hield de school vol dat "natuurlijk leren" het beste was. Inmiddels zit hij dus in de tweede en heb ik al lang de naam van hysterische moeder. Een paar maanden geleden is de schoolarts geweest en heeft onze zoon om hulp van een psycholoog gevraagd. Zijn mentor vond dit een prima idee. In een telefoongesprek met de schoolarts heb gehad kwam naar voren dat zij dat absoluut niet zag zitten omdat zij vind dat de begeleiding van school onvoldoende was en dat niet onze zoon, maar de volwassenen om hem heen maar eens zich moesten aanpassen. Ook vond zij de keuze voor natuurlijk leren erg vreemd. Ondanks alle geprekken bleek Laatst dat de gymleraar, ondanks het feit dat hij al anderhalf jaar aan onze zoon lesgeeft, niet precies wist wat hij mankeerde. Hij vond dat het meer aan een gebrek aan inzet van Dennis lag! Ik had in dat gesprek echt moeite mijn woede te onderdrukken. Aan het einde van het gesprek heb ik zelfs aangegeven dat als het allemaal dan zo moeilijk lag Dennis maar gewoon geen gymlessen meer moest volgen. Dit stuitte helemaal op onbegrip. Men heeft zijn mond vol over pedagogisch kinderen begeleiden en dat daar hun taak ophoudt. Over het feit dat een kind constant op zijn tenen moet lopen om maar "gewoon" te worden gevonden, en dat is toch wat een puber het liefste wil, wordt niet gedacht. Zelf iets als prestaties door kinderen te laten schrijven ipv te laten typen is nog geen reden om met een ouder te overleggen. Nee, men keurt de prestatie af omdat het handschrift niet duidelijk is. En dat voor een kind dat al in groep 7 van de lagere school met een laptop moest werken omdat hij geen grote stukken tekst kon schrijven, iets wat echt wel bekend is bij ze. Net als de vele reacties van ouders met kinderen op de lagere school ben ik ook vaak aan het einde van mijn Latijn. En door de fantastische wetsverandering krijgt mijn kind ook geen ambulante begeleiding meer omdat DCD niet meer als rugzakje gezien wordt....'


Terug naar het begin

Gymnastiek

Naar aanleiding van de reacties over het vervolgonderwijs, schreef een ouder ons 'Ik las dat alle vakken op de middelbare school door de basisvorming even zwaar tellen. Ik weet niet zo goed wat ik me daarbij voor moet stellen. Kan een kind nu echt onvoldoendes krijgen voor gymnastiek of handvaardigheid? En hoe moeten het dan zorgen dat het wel een voldoende haalt? Krijgen ze nu misschien bij die vakken ook een theoriegedeelte? Ik zou hier graag wat meer informatie over willen?'

Terug naar het begin

Stress door school?

Een ouder mailde ons dat de school doordat er te weinig met de dyspraxie van haar kind wordt rekening gehouden meer eist van het kind dan dat het aan kan. Ondanks dat de school herhaaldelijk op de dyspraxie wordt gewezen. De (reguliere) school legt daarmee een grote druk op de schouders van het kind.

'Het is niet leuk dat je kind dag in dag uit er extra tegenaan moet op school om het allemaal te kunnen behappen, en dat dat dan nog vaak niet voldoende is voor een goed resultaat. Als ze dan moe uit school komt moet ze daar nog weer vrolijk verder met werk dat thuis moet gebeuren en dat haar ook weer meer energie en tijd kost dan een kind zonder dyspraxie. We realiseren ons heel goed dat een kind niet ver komt door in de watten gelegd te worden, dat het moet knokken om iets te bereiken. Maar dat moet toch ook op een minder gestreste manier kunnen?' Is er ook een andere manier is om de schooltijd door te komen voor een kind dat 'te goed' is voor het speciaal onderwijs. Kan er niet minder nadruk worden gelegd op prestaties? Wie kan uit eigen ervaring raad geven? We hebben ons al eens verdiept in andere vormen van onderwijs, zoals Montessori, Vrije School, Jenaplan etc. We komen er nog niet uit, hebben voor ons gevoel de oplossing nog niet gevonden in die richting. Wie heeft met een van deze vormen van onderwijs goede ervaringen en vindt dat haar/zijn kind met dyspraxie juist bij die vorm van onderwijs gebaat is?Wat is in dat geval dan het positieve punt van dit onderwijssysteem? Laat het ons alsjeblieft eens weten! We zouden een gat in de lucht springen als dit kwartje eindelijk eens zou gaan vallen. Verder zijn we ook zeer benieuwd naar ervaringen met het voortgezet onderwijs. Ook die keuze lijkt ons niet bepaald eenvoudig.'

Op bovenstaande tekst ontvingen wij de volgende reacties:
Reactie 1. 'Ik wil reageren. Ik herken de reactie. Dit is namelijk ook het probleem van mijn zoon. Hij is 7, en zit in groep 4 van het basisonderwijs. Na veel verschillende onderzoeken is het door de orthopedagoge van de schoolbegeleidingsdienst een 'vermoedelijke' dyspraxie vastgesteld, met betrekking tot het performale ruimtelijke ordening. Zijn handicap is nog groter omdat hij hoogbegaafd is, wat zijn verbale intelligentie betreft. Schrijven, lezen, fietsen, zwemmen, gaat allemaal zeer moeilijk maar we blijven maar oefenen...
Wat mij in alle verhalen die ik las dwars zit is dat ouders door de "deskundigen" zo onzeker worden gemaakt dat ze zelf eigen kinderen als E.T.'s,of als robots gaan beschouwen, en hun dyspraxie los proberen te zien van het geheel, nl. het wezen van het kind. Ik hou van mijn zoon zoals hij is.'

Reactie 2.'In onze ervaring is niet het soort school belangrijk, maar de hoeveelheid aandacht voor het individuele kind (dit kan er bij klassikaal onderwijs ook zijn) en vooral hoe goed overleg mogelijk is. Onze zoon heeft op een Jenaplanschool gezeten, maar daar moest hij vooral aan allerlei eisen voldoen. We hebben hem daarna naar een Nutsschool laten gaan. Het onderwijs daar is wel meer klassikaal gericht (de school stond zelfs bekend als prestatiegericht) maar er is veel meer overleg mogelijk en ook veel meer aandacht voor hoe hij het beste begeleid kan worden. Die school heeft ook geopperd dat hij sensomotorische training zou krijgen, en dat heeft ertoe geleid dat we erachter zijn gekomen dat hij dyspractisch is.'

Terug naar het begin

Extra tijd voor CITO-toets?

Kinderen met dyspraxie kunnen moeite hebben met het werktempo. Is het mogelijk dat het kind extra tijd voor testen krijgt, zoals ook geldt voor kinderen met dyslexie? Testen als bijvoorbeeld de CITO-toets spelen vaak een belangrijke rol bij de bepaling van de keuze voor vervolgonderwijs na de basisschool.
Wat zijn uw ervaringen of vragen hierover?

Van een ouder ontvingen we het volgende hoopgevende bericht:
"Op de school van mijn kind heb ik succes gehad wat betreft extra tijd bij de entree-toets en CITO-toets! Ik heb de vraag voorgelegd aan de onderwijzer. Die heeft het doorgenomen met de betreffende RT-er en begeleider. De RT-er zou contact zoeken met het CITO, wat niet erg leek te lukken. Daarop ben ik uitgenodigd voor een gesprek op school met de leerkracht en de begeleider. De tendens van dit gesprek was kort samengevat dat iets wat al jaren hetzelfde gaat en aan bepaalde vastgestelde normen is gerelateerd niet even te veranderen zou zijn. Mijn standpunt was (en is!): wie niet waagt, die niet wint. Het gesprek werd afgesloten met de afspraak dat de RT-er zou blijven proberen het CITO te bereiken en met de boodschap dat het allemaal wel op niets uit zou lopen... Ik was juist van plan zelf maar weer eens te informeren naar de stand van zaken toen de onderwijzer kon melden dat VOOR ZOWEL DE ENTREE-TOETS ALS DE OFFICIËLE CITO-TOETS EXTRA TIJD MAG WORDEN TOEGESTAAN! Met name het feit dat er voor kinderen met dyslexie wel aanpassingen zijn heeft er toe geleid dat men kinderen met dyspraxie ook tegemoet wilde komen. Uiteraard is het geen oplossing voor alle problemen, maar het betekent volgens mij wel een eerlijker kans voor kinderen met dyspraxie op dit gebied. Een erkenning van de problemen waar een kind met dyspraxie mee te maken krijgt is het in ieder geval, en DAT vind ik eigenlijk nog het grootste winstpunt! Hoe een en ander in de praktijk gebracht zal worden is nog niet helemaal vastgesteld, maar de eerste aanzet was 10% meer tijd"
Terug naar het begin

Een computer in de klas?

Wij ontvingen vragen van een ouder wiens kind een moeilijk leesbaar handschrift heeft. Zij vraagt: "Als een kind moeite heeft met schrijven, is het dan mogelijk om een laptop te gebruiken?"
Wie heeft daar ervaring mee?
En heeft u antwoorden op vragen als 'Wanneer het handschrift een groot probleem is (vooral voor de omstanders), heeft het oefenen van 'schoonschrift' eigenlijk wel zin?' en 'Tot op welke leeftijd kan je met oefeningen het handschrift nog verbeteren?', 'Wanneer zou je moeten overstappen op het gebruik van een laptop?'

"Nee", schrijft een ouder, "voor dyslexie verstrekken we geen computer.....". Om over onwetendheid maar niet te spreken. "Natuurlijk zijn we in beroep gegaan tegen deze uitspraak van het GAK"

"Ja. Mijn zoon gebruikt een computer", schrijft een andere ouder. "Mijn zoon is onlangs 10 jaar geworden. Overleg met zijn ergotherapeute en school is er besloten om i.p.v. schrijven een computer te gebruiken op school. Het doorslaggevende was dat hij een aversie voor school kreeg omdat hij moet schrijven. Door de computer heeft hij er weer zin in gekregen. Ook telde mee dat zijn schrijfstijl niet echt meer zou verbeteren op zijn leeftijd. De keuze met plezier leren en naar school gaan, was onzerzijds belangrijker.

'De vorm van de schrijfletters, de krullerige letters vergen zoveel aandacht en concentratie van hem, dat hij er helemaal doorheen zit na een schrijfoefening', schrijft een andere ouder over haar zoon. Zij hebben geëxperimenteerd, en wat blijkt? Hun zoon kan goed uit de voeten met blokschrift. 'de letter is beter te overzien en beter te vormen. Hij heeft nu ruimte over in zijn hoofd om woorden bij elkaar te groeperen en ruimte tussen de woorden te laten, zodat zijn schrift nu goed leesbaar is geworden. Het allerbelangrijkste is nog wel dat hij nu met plezier en ontspanning schrijft, je zou zijn smoeltje eens moeten zien bij de complimentjes die hij nu eindelijk krijgt!!!'

Schrijfoefeningen hebben zin, schrijft een ander ouder. 'Het is misschien wel fijn als een kind een laptop kan krijgen zodat het schrijven geen noodzaak meer is (maar ook de bediening van een toetsenbord vraagt aandacht), maar een kind blijft er dan nog steeds last van houden op momenten dat hij wel moet schrijven. Bovendien kan het verbeteren van het handschrift een manier zijn om de fijne motoriek met een heel zichtbaar en controleerbaar resultaat te verbeteren. Dat was bij mij in ieder geval wel zo, terwijl mijn schrijfproblemen nog best hanteerbaar waren.
Het is alleen wel de vraag of een onderwijzer dat kan. Schrijfproblemen bij dyspraxie vergen een specifieke aanpak, gericht op de individuele motorische problemen die iemand heeft. Sommige ergotherapeuten zijn ervoor opgeleid. Jammer genoeg zien ze niet altijd de noodzaak van een behandeling als het probleem niet heel zichtbaar is.' Nog een recatie: 'graag wil ik reageren op wat er al geschreven is over de schrijfproblemen bij kinderen met dyspraxie onze zoon heeft een aantal jaren fysiotherapie gehad, waarbij een test aangaf dat zijn linkerhand meer ontwikkeld was dan zijn rechter. advies was dus (midden in groep 3) dat hij vanaf dat moment linkshandig moest gaan worden!! Met alle gevolgen en moeites van dien!! na een jaar nog geen verbetering, en zijn we verder gaan zoeken. Bij ergotherapeut terecht gekomen, en uit die test kwam weer dat zijn rechterhand iets meer ontwikkeld was, met een klein verschil, maar toch, hij moest vanaf dat moment weer rechtshandig worden. Kortom verwarring alom zowel bij hem als bij ons en ook op school! Uiteindelijk lijkt zijn rechterhand wel de juiste te zijn. maar zijn handschrift verbeterde niet, soms kan hij het zelf ook niet lezen!
Op aanraden van de ergotherapeut zijn wij op zoek gegaan naar de Alpha- Smart, dit is een klein aparaatje, in de vorm van een toetsenbord en een kleine display. (een laptop was een optie maar sluit het kind in de klas toch wat af van de anderen, met het scherm zo voor je.) Dit apparaat is echt een uitkomst, je kan er mappen in maken om je werkjes in op te slaan en daarna het even op de computer zetten en uitprinten. Zijn schrijfwerk maakt hij allemaal op dit apparaat. en zijn spelling is aanzienlijk verbeterd, omdat hij zijn energie niet meer zo nodig heeft voor het schrijven zelf!!
Ook wij zijn op zoek gegaan naar iets wat dit apparaat zou vergoeden, na school, gemeente, ziekenfonds zijn wij terechtgekomen bij het UWV. met begeleidende brief van huisarts en ergotherapeut was dit uiteindelijk geen probleem wellicht een tip voor de ouders die ook op zoek zijn naar mogelijkheden voor hun kind.
Terug naar het begin

Na één test op 5-jarige leeftijd gaan alle deuren dicht!

"Onze zoon had vanaf het begin 'problemen'. Tot zijn derde viel met name op dat hij zeer bang was voor vreemden en niet tot nauwelijks sprak. Wat hij zei was bovendien voor een buitenstaander niet te verstaan. Via omwegen zijn we op 3,5 jarige leeftijd terecht gekomen bij het communicatiestoornissen team in het AZG te Groningen. Hier werd de conclusie getrokken dat hij niet te testen viel en dat hij weinig coöperatief was bij de onderzoeken. Advies: begin maar met logopedie, het zal wel bijtrekken. Na een half jaar op de reguliere basisschool ontstonden er op school toch ook wel vragen over hoe moeten we met hem omgaan. Ik vond zelf dat de logopedie weinig tot geen effect had. Na overleg zijn we op de kinderafdeling van het Revalidatieoord Beatrixoord te Haren terechtgekomen.
Na overleg zijn we op de kinderafdeling van het Revalidatieoord Beatrixoord te Haren terechtgekomen. Daar volgde een uitgebreid ontwikkelingsonderzoek, uitgevoerd door een logopediste, fysiotherapeute, ergotherapeute, revalidatiearts en psychologe. De uitslagen van de onderzoeken van iedereen met uitzondering van de psychologe, waren voor ons herkenbaar. De uitslag van de psychologe was een ander verhaal. Zij kwam uit op het niveau zeer moeilijk lerend na 1 test periode op bijna 5 jarige leeftijd. Wij konden en kunnen ons hier niet in vinden. De conclusie van de psychologe was ambulante begeleiding van een ZMLK school en na 1 jaar beoordelen welke school in het speciaal onderwijs geschikt was. Als ouders hadden wij iets anders in het hoofd; namelijk ambulant begeleiding van een school voor kinderen met spraak en taal problemen. Echter door de uitslag van het revalidatiecentrum werd hij daar geweigerd omdat hij dubbel gehandicapt zou zijn.
Na lang wikken en wegen hebben we de ambulant begeleider van de ZMLK school toch uitgenodigd bij ons thuis. Deze gaf een dermate duidelijke weergave van hoe zij de zaken zag en op een manier die ons beiden aansprak dat wij het ambulante begeleidingstraject zijn ingestapt met een ZMLK school. Bovendien was zij verbaast dat er niets was gezegd over specialistische logopedie mogelijkheden. Binnen 2 weken na dit bezoek kon onze zoon naar een specialistische logopediste en kreeg de school vrij snel extra formatie toegewezen. De logopediste was gezien de rapportages op het "ergste" voorbereid qua medewerking van onze zoon. Echter binnen 1 maand kon met de echte behandeling worden begonnen. Haar conclusie was : verbale dyspraxie, echter zij mag deze diagnose niet stellen. Onze zoon heeft ook problemen met met name zijn fijne motoriek. Deze week laten wij hem testen voor motorische remidial training. Na een gesprek met degene die de testen daar afneemt, wordt ook weer de kreet dyspraxie gebruikt...."

"Als reactie op het bericht dat een kind met dyspraxie niet toegelaten wordt tot het speciaal onderwijs het volgende. Onze dochter van 6 jaar heeft orale/verbale en motorische dyspraxie. Zij heeft groep 1-2 en nu groep 3 met een indicatie voor cluster 2 doorgebracht op een school voor kinderen met spraak-taal en/of communicatieproblematiek. Daar de verbale/orale dyspraxie nu aardig onder controle is, krijgt ze niet langer een indicatie voor cluster 2, maar is de aanvraag voor cluster 3 (mytylschool) nu in behandeling. Volgens de revalidatiearts hoort ze nu in cluster 3 onderwijs te krijgen. Het is dus wel degelijk mogelijk je kind te plaatsen op het speciaal onderwijs. "


Niet iedereen heeft hier positieve ervaringen mee. De vraag is of de deskundigen ook kennis van en ervaring met dyspraxie hebben. Heeft u goede of slechte ervaringen?
Terug naar het begin

Hoeveel tijd kost de diagnose?

Wij ontvingen een vraag hoeveel tijd het kost om de diagnose dyspraxie te stellen. Hoeveel observaties/sessies bij specialisten zijn er nodig (zie ook diagnose)?. Is het van belang om de ontwikkeling van het kind na enkele maanden nogmaals te onderzoeken alvorens een diagnose te kunnen stellen?

Een ouder mailde ons: "Onze zoon is bijna twee en heeft een onbegrepen totale ontwikkelingsachterstand en dyspraxie (????denk ik). Hij functioneert op een niveau van 10 maanden en de achterstand wordt steeds groter. Wij hebben een relatief korte medische route gehad. De kinderarts heeft ons doorverwezen naar het Sylvia Toth Centrum in het WKZ. Hier onderzoeken ze kinderen met een onbegrepen achterstand. In 1 dag krijgt je kind 8 specialisten te zien. Neuroloog, metabole arts, ontwikkelingspsycholoog, fysiotherapeut, genitica arts etc. Daarnaast bloed en urine afname voor chromosoom onderzoek en stofwisselingsonderzoek + een MRI-scan. Bij ons is er niets uitgekomen maar als je op zoek bent naar een oorzaak is deze manier wel aan te raden. Beter dan enkele jaren van de ene arts naar de andere hoppen."

"Bij onze zoon werd de diagnose gesteld pas op 14 jarige leeftijd in een revalidatiecentrum.  Het kwam doordat wij voor het eerst over deze stoornis lazen in het blad'klasse'.  Onze zoon was een trage onhandige kleuter en had moeite om mee te kunnen in het lager onderwijs.  Hij heeft 4 jaar logopedie gevolgd.  Ook de logopediste heeft ons nooit verteld over dispraxie.  Hij zit nu in het derde jaar voeding en verzorging en krijgt nu het eerste jaar gon-begeleiding wat hij broodnodig heeft (gon-begeleiding is iemand van het bijzonder onderwijs die je kind 2u per week komt helpen in school) . Zowel op theoretisch als praktisch vlak heeft hij het moeilijk. We vragen ons af wat voor beroep hij in de toekomst zal uitoefenen. Hij gaat ook 1/2 u naar een kinesiste .'"

Terug naar het begin

Wat is de oorzaak van dyspraxie?

Een ouder stelde de vraag dyspraxie ook voor kan komen bij kinderen met een hersenbeschadiging. Herkent u dit of zijn er bij u andere oorzaken bekend? Andere ouders melden ons een relatie met voedsel(allergie). Zie Links en het MSN-Forum Kinderen met Dyspraxie.
Ook kregen wij meerdere reacties als 'De oorzaak ligt duidelijk in de genen. Er zijn meer mensen met stoornissen in de familie'. Een andere ouder 'Wij hebben een autistische zoon en een zoontje waar vermoedelijk de diagnose dyspraxie (lichte vorm) gesteld gaat worden. Genetisch kan er een verband zijn zijn tussen deze twee, hebben we ons laten vertellen door een deskundige.'

In een artikel in J/M - vakblad voor ouders (nr 10, oktober 2001)over dyspraxie stond het volgende:
'De oorzaken voor het ontstaan van dyspraxie lopen nogal uiteen. Het kan veroorzaakt worden door een ontwikkelingsstoornis vóór de geboorte (op genetische gronden of door beschadiging of infectie), zuurstofgebrek tijdens of een trauma na de geboorte.'

Terug naar het begin

Wie heeft ervaring met de combinatie dyspraxie en PDD NOS?

PDD NOS is een aan autisme verwante stoornis. Een ouder heeft een kind dat zowel dyspractisch als PDD NOS heeft. Hierdoor is het voor haar moeilijk te bepalen waardoor bepaald gedrag wordt veroorzaakt.
Terug naar het begin

Ontwikkelingsachterstand

"Mijn zoon heeft dyspraxie in ernstige vorm. Hij loopt 6 tot 7 jaar achter in zijn ontwikkeling en heeft alleen nog maar hulp van een fysio-ergotherapeut die zegt weinig vooruitgang te boeken. Verder krijgt hij (en wij) geen enkele hulp.
Op school heeft hij op ons verzoek gelukkig hulp gekregen van een ambulante begeleider tot afgelopen jaar.
Maar hoe moet dat nu verder????????"
Wij ontvingen een mail met bovenstaande inhoud.
Terug naar het begin

Heeft u nog vragen?

Terug naar het begin