Je hersens
bestaan uit een heleboel
verbindingen, die je kan vergelijken met spoorlijnen. Ze zijn ook met
je lijf verbonden.
Wanneer je dyspraxie hebt, werken sommige van deze verbindingen niet
goed, de treinrails zijn geblokkeerd en de trein kan er niet door.
Dit betekent dat het voor je lijf moeilijk kan zijn om te doen wat je
hersens willen dat het doet. Om te zorgen dat je lijf doet wat je in je
hoofd wil, kan het zijn dat je dingen heel veel moet oefenen.
Dit is waarom je het moeilijk vindt om
bron informatie
en feiten:
The Dyspraxia support group New Zealand
Site: http://www.dyspraxia.org.nz/
Een 12-jarige
jongen met dyspraxie
(én ADHD!) is de laatste 3 jaar Nederlands kampioen geworden
in
zijn (conditioneel zware) sport. Met andere sporten heeft hij moeite
(bijvoorbeeld zwemmen), maar in de sport die hij beoefent zijn er de
goede omstandigheden waardoor zijn hersenen meer signalen krijgen. Hij
ondervindt dus geen motorische beperkingen. Hij sport dagelijks en
beoefent inmiddels ook combinatievormen met een andere sport. Doordat
zijn sport een individuele sport is, hoeft hij geen rekening te houden
met anderen (en andersom, hebben anderen geen 'hinder' van zijn
beperkingen).
Gegeven zijn handicap is begrip en vertouwen van de omgeving erg
belangrijk. Hij heeft het op dat punt goed getroffen en heeft zelfs
zonder zijn ouders de eerste buitenlandse reis achter de rug.
(omwille van de privacy hebben we de sport niet met naam genoemd, er
zijn tenslotte niet zoveel kampioenen van 12 jaar met dyspraxie)"
Terug naar het begin